Azië Backpacktrip: Week 8 Maleisië – de laatste week!


Woensdag 3 februari vloog ik van Amsterdam via Singapore naar Bali voor mijn twee maanden durende backpacktrip in Zuidoost-Azië. De eerste keer naar Azië en de eerste keer backpacken… de voorbereiding alleen al was een groot avontuur. Na  eerst twee weken Bali vloog ik naar Bangkok voor 2,5 week rondreizen door Thailand. Op 7 maart voegde Mike zich bij mij in Kuala Lumpur om samen door te vliegen naar Australië waar zijn zus en haar vriend momenteel wonen. Na zes dagen bij hen vlogen we weer naar Kuala Lumpur om nog twee weken samen door Maleisië trekken. En dat allemaal in acht weken.

20160325_142620

Ons hutje staat daar links op de foto, op de rotsen tussen de bomen!

Dag 51 – Perhentian Kecil

De komende dagen zijn onze laatsten in Azië en we hoeven helemaal niks. Lekker nog een paar dagen relaxen in het paradijs. Dat is dus precies wat we vandaag doen. We slapen lekker uit, ontbijten dus vrij laat en draperen ons daarna onder een parasol op het strand. Gisteren kwamen we Jasper (Mike’s ex-klasgenoot) en zijn vriendin Anique al tegen en vanmorgen bleek dat ze vandaag naar ons hotel verhuizen. Eenmaal op het strand besluiten we de parasol te delen en zo liggen we een tijd met zijn vieren te kletsen, te zonnen (vooral Mike) en regelmatig af te koelen in de zee. Niet veel later komt ook een ander Nederlands stel dat we gisteren in de bus ontmoetten aan lopen. De rest van de middag zitten we dus met zes man onder de parasol, en schuiven we regelmatig een paar centimeter op want die schaduw blijft maar verschuiven. Ik ben de enige van de groep die vandaag niet verbrand is – want: altijd goed smeren!

Aan het begin van de avond willen we naar de andere kant van het eiland lopen voor de zonsondergang, maar als we daar eenmaal aankomen zien we nog slechts het laatste puntje van de zon. Jammer, maar eigenlijk wordt het daarna pas echt mooi, wanneer de lucht helemaal roze kleurt. Het restaurant waar we gaan eten is één van de weinige plekken op dit eiland met wifi, ik heb dus mijn tablet mee zodat ik een blog online kan zetten (die van vorige week). Daar aangekomen zitten Jasper en Anique al te eten en nodigen ze ons uit om bij hen te komen zitten. Ik eet heerlijke gefrituurde inktvis en de vele gemiste berichten op onze smartphones worden beantwoord. Terug op Long Beach drinken we nog een paar drankjes bij één van de hippe beach clubs waar een vuurshow wordt gegeven maar waar de muziek veel te hard staat om überhaupt met elkaar te kunnen praten.

IMG-20160326-WA0024

Dag 52 – Perhentian Kecil

De Perhentian eilanden (Kecil is de kleine, Basar is de grote) staan bekend om het prachtige heldere water en de mooie duik- en snorkelspots. We kunnen deze plek dan ook niet verlaten zonder de onderwaterwereld te verkennen. Na het ontbijt regelen we bij één van de vele aanbieders een tripje voor vanmiddag. Tot die tijd hebben we nog een paar uur te doden en in de volle zon op het strand is niet te doen. Mike is gisteren al als een malle verbrand. Gelukkig heeft onze snorkelman ook wat parasols op het strand staan, en omdat we toch al een tripje bij hem hebben geboekt mogen we er gratis onder één gaan liggen. Handig! Voor een uurtje wissel ik steeds 10 minuten in de zon en twee minuten afkoelen in de zee af waarna ik genoeg gesmolten ben en in de schaduw in slaap val. Wanneer om 14.00u de snorkelman ons roept, schrik ik wakker.

Even later zitten we met een gids/schipper/local-die-wat-centjes-verdient-door-ons-naar-snorkelspots-te-varen en drie Maleisiërs op een bootje. De eerste stop is Turtle Bay, de plek waar je – je raadt het al – schildpadden kunt zien. We hebben geluk want er zwemt er net eentje bij ons in de buurt. Hij zwemt vooral over de bodem, maar plots komt hij vlak voor ons neus naar boven om adem te halen. Pas dan zien we hoe groot hij eigenlijk is! Bij de tweede stop is er veel koraal en zien we honderden kleurrijke vissen. Eén van onze mede-snorkelaars heeft een GoPro die we mogen lenen, dus we klikken erop los onder water! De derde stop heet Shark Point, maar dat betekent niet dat het hier wemelt van de haaien. Je moet geluk hebben, zeggen ze. En dat hebben we! Al snel zien we een stukje verderop op een babyhaai zwemmen! Ze zijn helaas heel behendig in het snel wegzwemmen dus van dichtbij bekijken lukt niet. Wel zien we allemaal Nemo’s in de anemonen, zwermen zwaardvissen, allerlei kleine en grote vissen in uiteenlopende kleuren en bij het vierde punt zien we zelfs nog een haai! Dit keer een grotere en een stukje dichterbij dan de eerste, maar ook deze zwemt gauw bij ons weg. Mike zwemt nog achter hem aan, maar één blik de andere kant op en we zijn hem kwijt. Vervolgens zwemt er ineens nog een zeeschildpad langs ons. Ik vind het maar bijzonder, die onderwaterwereld. Ik zwem vrolijk rond tussen de visjes terwijl ik ‘Hello fishies’ mompel door mijn snorkel en uitbundig naar ze zwaai, en het deuntje van Under the Sea neurie.

Terug op ons eiland draperen we ons weer onder de parasol en even later lopen onze Zwitserse jungle-matties langs. We zitten al snel weer met een groepje vol diverse nationaliteiten te kletsen, als ook onze Spaanse jungle-matties aan komen lopen! Na twee dagen op het grote eiland zijn ze net aangekomen op Perhentian Kecil, wat een gezelligheid. ’s Avonds eten we bij romantisch kaarslicht; het blijft een klein eilandje waar de stroom nog wel eens uitvalt.

20160328_103056

 

Dag 53 – Perhentian Kecil

Als we wakker worden, horen we het buiten snoeihard waaien. De zee is onstuimig en de zon heeft er moeite mee. Geen stranddag, de rode vlag hangt uit en onder de mensen die wel het water in gaan horen we regelmatig een paniekerig HELP! klinken. Wij besluiten na het ontbijt lekker op ons balkon te kruipen met een boek. Halverwege de middag doet Mike een siësta’tje en haal ik een hamburger met frietjes als late-lunch-op-bed. We hebben totaal geen problemen met zo’n dagje écht niks doen! Als we onszelf eenmaal zover hebben gekregen om de deur uit te gaan, zoeken we even wifi op en drinken een vers fruitsapje waarna we met onze Spaanse vrienden de allerlekkerste pizza’s van Maleisië (of misschien wel Azië) verorberen. Zo dun en crispy krijg je ze bijna alleen maar in Italië! Als we uitgegeten zijn, loopt het andere Nederlandse stel langs. Het is hier zo klein dat je elkaar constant tegenkomt en zo zitten we eigenlijk elke middag en avond wel met een groepje mensen. Super gezellig!

IMG_1779

Dag 54 – Perhentian Basar

Het weer is vandaag hetzelfde als gisteren. Het strand is bijna helemaal weg vanwege het hoge water en de wilde golven, aan deze kant is dus weinig te beleven. Gisteravond spraken we met Javier & Tanit en Verena & Dave af om vandaag met zijn zessen een taxiboot te pakken naar het grote eiland. De mooie stranden liggen hier aan de westkust, wat betekent dat ze in de luwte liggen en het water hier dus rustig is. Bovendien staan hier niet tientallen barretjes op het strand, wat het geheel een veel paradijselijker gezicht geeft dan Long Beach op het kleine eiland. Het is onze laatste dag, dus we genieten volop van de zon en de mooie omgeving. Eenmaal terug op Kecil spreken we af om vanavond met zijn allen nog een drankje te doen, om deze mooie reis af te sluiten. Mike en ik drinken nog een heerlijke smoothie bij zonsondergang en eten in luxe (naar Aziatische standaarden dan, het geheel kost alsnog maar een euro of 20).

Terug op Long Beach begint het helaas te regenen maar gelukkig heeft de rest al een overdekt plekje bij een bar gevonden! Mijn hele reis heb ik nauwelijks gedronken (op een paar Radlers in Indonesië en wat wijn in Australië na) en al helemaal niet gefeest. Maar vanavond bestellen we een fles rum met blikjes cola, terwijl Mike en Javi aan het Tiger bier gaan en Tanit aan de cocktails. Rond een uur of twaalf verschijnt er iemand met een ienie-minie-gitaartje die Javi als snel in handen weet te krijgen en aan Mike geeft. Een local met een grote gitaar komt erbij en samen spelen ze nummers als Freebird, Baby it’s a wild world en weetikveelwatnogmeer. Er wordt gezongen, gedronken en gelachen. Er wordt afscheid genomen, er worden uitnodigingen voor bezoeken in Den Haag, Berlijn en Ibiza gegeven en het is de perfecte laatste avond.

IMG_1790

Dag 55 – Perhentian Kecil –> Kuala Lumpur

Het echte genieten is voorbij, vanaf nu hebben we nog zo’n twee dagen met bussen en vliegtuigen voor de boeg. Eerst moeten we op een boot komen die ons naar het vaste land brengt. En aangezien de zee zo mogelijk nog wilder is dan de afgelopen dagen, moeten we daarvoor met backpacks en al de heuvel over naar de andere kant van het eiland. Het water is daar wat rustiger. De boottocht verloopt hobbelig en ik ben intens blij als we na een uur veilig en wel in Kuala Besut aankomen. Het zal nog een paar uur duren voordat mijn maag zich weer een beetje hersteld heeft. Bij het busstation nemen we voor de zoveelste en nu-echt-laatste keer afscheid van Javi en Tanit. Wij moeten de lokale bus hebben naar Kota Bharu waar onze vlucht naar Kuala Lumpur gaat. De buschauffeur vertelt ons dat hij om 14.00u zal vertrekken, wat betekent dat we nog drie kwartier hebben om te lunchen. We gaan zitten bij een klein eethuisje tegenover het busstation, maar als we om vijf voor twee op willen staan om af te rekenen, zien we de bus al wegrijden… Nooooooo. De volgende bus blijkt pas om 16.00u te gaan, wat te laat is voor onze vlucht. Dan maar met de taxi – die overigens de bus halverwege inhaalt, maar goed. Een aantal uur later blijkt dat onze vlucht vertraging heeft. Wij blij dat we een overstap van 6 uur hebben gepland tot onze vlucht naar Amsterdam!

Eenmaal op Kuala Lumpur Airport hebben we alsnog flink wat tijd te doden dus we kunnen het lekker rustig aan doen. Onze vlucht gaat pas om 2.00u, maar zo midden in de nacht is er weinig te beleven op een vliegveld dus zijn we al om 00.00u bij de gate. Inmiddels zijn we flink moe, dus zodra we een bankje zien en ons hoofd neerleggen, ben ik vertrokken.

Dag 56 – Kuala Lumpur –> Doha –> Amsterdam

Rond 1.30u zitten we in de gloednieuwe Dreamliner van Qatar Airways. Mooi vliegtuig! Helaas betekent nieuw niet altijd dat iets goed functioneert want na een uur zitten blijkt dat er een probleem is met één van de deuren. Hoe lang het gaat duren is niet helemaal duidelijk. Onze overstap op Doha is maar twee uur en we zijn er nu al één kwijt… Als ik al zowat één hele film heb gekeken, gaan we dan eindelijk de lucht in. Of we onze volgende vlucht gaan halen, weten we nog niet. De Dreamliner heeft stoelen die rete-ver naar achter kunnen, dus het lukt zowaar om het grootste deel van de vlucht te slapen. That’s a first! Eenmaal op Doha geland blijkt dat we nog 45 minuten hebben tot de vlucht naar Amsterdam. Samen met veel van onze mede-passagiers rennen we kris-kros over Doha Airport, bij het roepen van ‘Amsterdam’ mogen we meteen de fastlane van de security check gebruiken. Een kwartier voor vertrek komen we aangerend bij de gate, waar we Tess en Kieran zien. Zij waren de afgelopen maand in Nepal en boekten toevallig voor een gedeelte dezelfde terugvlucht als wij. We kletsen even kort, maar eenmaal in het vliegtuig zitten we ver bij elkaar vandaan.

Pas bij de bagageband op Schiphol kunnen we eindelijk echt bijpraten. Zo leuk dat ik mijn reis begon op Bali met Tess en Kieran, en mijn reis ook met hen weer afsluit op Schiphol. Met zijn vieren komen we door de deuren waar een heel welkomstcomité op ons staat te wachten, met ballonnen en al (thanks Rowie!). We hebben het bizar koud – ik loop nog op mijn teenslippers -, het is gek om weer terug te zijn en iedereen weer te zien en we zijn flink jetlagged natuurlijk. Thuis laat ik al mijn 1450 foto’s zien aan mijn ouders en vertel alle bijbehorende verhalen, tot hun oren ervan af vallen.

IMG_1789

Op moment van schrijven was dit precies een week geleden…

Dat was het dan. Aan de ene kant voelt het alsof ik veel langer dan twee maanden ben weggeweest, aan de andere kant is het bizar dat het alweer voorbij is. Het was alles wat ik ervan verwacht had, en nog veel meer. Misschien komt er nog wel een blogje met een uitgebreide terugblik, als ik geen jetlag meer heb (we zijn nog iedere ochtend om 6 uur klaar wakker) en alles goed bezonken is. Maandag begin ik in mijn nieuwe baan… back to reality!

Lees ook mijn eerdere verslagen van deze reis:

Week 1 – Bali
Week 2 – Bali
Week 3 – Thailand
Week 4 – Thailand
Week 5 – Thailand en Australië
Week 6 – Australië en Maleisië
Week 7 – Maleisië

Laat commentaar achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *